Grand Ciel

Eng konfus Geschicht

Regie: Akihiro Hata (Frankräich, Lëtzebuerg; Les Films Fauves)

Mat: Damien Bonnard, Samir Guesmi, Mouna Soualem, Tudor Aaron Istodor, Sophie Mousel, Hervé Sogne

Dauer: 91 Minutten

Bewäertung: 1,0

De Vincent (Damien Bonnard) lieft mat senger Fra oder Frëndin Nour (Mouna Soualem) an hirem Bouf Ilyès (Zacharia Mezouar) an enger Staat hei vir an der Lorraine. Hien schafft op engem Chantier vun engem neien Wunnkomplex, dem “Grand Ciel”. Wéi e beemol den Ousmane (Issaka Sawadogo ) spuerlos verschwannt, stellen sech den Vincent an de Saïd (Samir Guesmi) Froen. Kuerz drop verschwënnt nach een Aarbechter an si mengen, datt d’Direktioun hannen drun stécht, fir iergendeppes ze vertuschen.

De Probleem um Bau ass eng Alkali-Kiselsaier-Reaktioun (englesch: ASR, wat am Film och als franséisch Ofkierzung benotzt gëtt) am Bëton, och nach Bëton-Kriibs genannt, wat zu Rëss féiert. Awer et ginn keng weider Erklärungen dozou. Och ginn bei dëser Reaktioun keng gëfteg Substanzen fräi gesat, och wann dat am Film ugedeit gëtt. Sou gëtt dann d’Verschwannen a Verbindung mat den Rëss am Bëton gemaach an enger Direktioun, wou net alles konform ass. D’Geschicht déit einfach eppes un, awer de Regisseur vergësst, déi néideg Erklärungen a Beweiser ze liwweren. Den Gilles Chanial huet op Lëtzebuerger Säit fir Les Films Fauves mat produzéiert. D’Sophie Mousel spillt d’Roll vum Delphine an ass net méi wéi eng Minutt ze gesinn, genau wéi den Hervé Sogne.

La Cache

Famillje-Liewen

Regie: Lionel Baier (Schwäiz, Frankräich, Lëtzebuerg), no dem gläichnamegen Roman vum Christophe Boltanski

Mat: Michel Blanc, Dominique Reymond, William Lebghil, Aurélien Gabrielli, Liliane Rovère, Ethan Chimienti, Larisa Faber, Adrien Barazzone

Dauer: 85 Minutten

Bewäertung: 3,0 

Eng Voice-over-Stëmm, déi vum klenge Bouf (Ethan Chimienti), erzielt d’Geschicht, déi am Mee 1968 spillt. An engem groussen Appartement wunnt eng genau esou grouss Famille, där hier Memberen awer keng Nimm hunn, mee “mère-grand” (Dominique Reymond), “père-grand” (Michel Blanc), “grand oncle” (William Lebghil), “petit oncle” (Aurélien Gabrielli) oder “arrière-pays” (Liliane Rovère) heeschen. Dem Bouf seng Elteren gi gespillt vun dem Larisa Faber an Adrien Barazzone. Am Mee 1968 waren d’Studenten-Onrouen zu Paräis. De Bouf erlieft de ganzen Chaos, souwuel an der Famille, wéi dobaussen. An da wier nach eng Katz, déi eleng de Bouf geséit an déi ënnert der Trap an enger Stopp lieft.

Schonn mol d’Iddi, eng Famille ouni Nimm aus der Siicht vun engem 9 Joer ale Bouf ze presentéieren ass originell a virun allem witzeg. De klengen Ethan spillt seng Roll op eng beandrockend Aart a Weis, esou wéi wann hien nach ëmmer am Kino gespillt hätt. Et ass och dem Michel Blanc säin leschte Film. D’Zesummespill vum Bop an dem Enkel suergt fir agreabel Momenter, bis hin zu der Opléisung, wat dann elo ënner der Trapp ass. Eng weider eenzegaarteg Iddi ass, wéi de Generol de Gaulle (Gilles Privat) bei der chaotescher Famille optaucht a verstoppt gëtt. “La Cache” gouf op lëtzebuergescher Säit vun Red Lion mat produzéiert an d’Resultat kann een sech problemlos ukucken.

Mercy

Kënschtlech Intelligenz als Riichter

Regie: Timur Bekmambetow (USA)

Mat: Chris Pratt, Rebecca Ferguson, Kali Reis, Annabelle Wallis, Chris Sullivan

Dauer: 100 Minutten

Bewäertung: 3,0

Zu Los Angeles ass d’Kriminalitéit extrem an d’Luut gaangen. Esou hunn sech d’Autoritéiten eppes Neies afale gelooss: e Geriicht, datt just mat kënschtlecher Intelligenz (KI) funktionéiert. Engem Verdächtegen kann direkt de Prozess gemaach ginn an, ass e schëlleg, kritt hien nom Scholdsproch eng Gëftsprëtz. Doduerch ass de Prozentsaz un kriminellen Aktiounen ëm iwwer 30% gefall. Den Polizist Chris Raven (Chris Pratt) gëtt gefesselt un e Stull waakreg. Virun him erschéngt op engem risegen Bildschierm d’Riichterin Maddox (Rebecca Ferguson), vun der KI erschaf, déi him erkläert, hien hätt seng Fra Nicole (Annabelle Wallis) erstach. Well hien awer zimmlech besoff war, kann hien sech u net méi vill erënneren, mee weess awer, datt hien seng Fra net ermort huet. 90 Minutten huet de Chris Zäit fir seng Onschold ze beweisen an him stinn all Mëttelen zu Verfügung, wéi Iwwerwaachungs-Kameraen, Handy-Gespréicher an SMSen, an hien kann och Kontakt zu senger Kolleegin Jaq (Kali Reis) ophuelen. Mee hien fënnt net eng konkret Spuer an d’Zäit leeft.

Den russeschen Regisseur Timur Bekmambetow (Remake vun “Ben Hur”) ass de Pionéier vun den sougenannten Desktop-Filmer, also Filmer, déi eng Geschicht just iwwer Computer- oder Telefons-Bildschiermer erzielen. Hei an “Mercy” gëtt et zwar eng Rei Zeenen, déi dobausse spillen, mee de Gros spillt sech op dem Schierm virum Chris of. Natierlech ass nees bal alles mat der KI méiglech, mee den Regisseur huet sech fir seng Geschicht en Héichpunkt eraus gesicht, deen deels originell ass, an wou d’Erausfannen, wat dann elo wierklech mam Nicole geschitt ass, fir etlech Spannung suergt. Um Schluss steet d’Fro, op d’KI dann elo wierklech den Necplusultra ass oder op de Mënsch mat senge Gefiller net awer nach iwwerleeën ass. Kuckeswäert.

Hamnet

Wéi “Hamlet” entstanen ass

Regie: Chloé Zhao (USA), nom Roman vum Maggie O’Farrell

Mat: Paul Mescal, Jessie Buckley, Emily Watson, David Wilmot, Bodhi Rae Breathnach, Olivia Lynes, Jacobi Jupe

Dauer: 126 Minutten

Bewäertung: 3,0

Komesch ass hei, datt ee just weess, datt de Film, deen mam Golden Globe als bescht Filmdrama ausgezeechent gouf, an England spillt. En Latäin-Enseignant (Paul Mescal) bréngt de Kanner an engem Duerf Latäin bäi. Am Trailer ass awer vun engem gewëssen William Skakespeare riets. Et ass och de William, just datt ee 90 Minutten muss waarden, ier säi Numm am Film genannt gëtt. Do freet een sech firwat! Jiddwerfalls léiert dësen Enseignant eng Fra kennen, déi mat engem Fallek duerch de Bësch sträift. Mee hatt gëtt vum Will gedierängelt, him säi Numm ze soen, wat hatt da beim éischten Kuss mécht. Agnes (Jessie Buckley) heescht si, déi sech an Saache Kraider gutt auskennt. No enger kuerzer Zäit ass d’Agnes schwanger, wat dem Will seng Elteren, d’Mary an den John (Emily Watson an David Wilmot), dozou zwéngt, jo zu engem Bestietnis ze soen. No 9 Méint kënnt e Meedchen op d’Welt, d’Susanna (Bodhi Rae Breathnach), a spéider Zwillingen, e Meedchen, d’Judith (Olivia Lynes), an e Bouf, den Hamnet (Jacobi Jupe). Et gëtt een och gewuer, datt de Will gär schreift an et hien op London zitt. Dann erkrankt d’Judith un der Pescht, mee den Hamnet stierft.

Wier hei net déi intensiv Beschreiwung vun der Famille-Situatioun an engem Ëmfeld, deen visuell der Zäit entsprécht, an déi formidabel Interpretatioun vum Jessie Buckley, dat net onverdéngt den Golden Globe gewonnen huet, an de Kanner, dann géif den Interessen ganz schnell verfléien, wann een op eppes Spezielles aus dem Liewen vum engleschen Poet waart. Och wann den Dout vum Hamnet den Will zu sengem Drama “Hamlet” inspiréiert, gëtt dat net weider beliicht. Just zum Schluss ass d’Agnes bei enger Virféierung dobäi a realiséiert, datt den Hamlet den Hamnet ass. Déi chineesesch Regisseurin Chloé Zhao huet 2021 fir “Nomadland” souwuel den Oscar wéi den Golden Globe als beschten Regisseurin gewonnen. Wéinst den Schauspiller an den zäitgeméissen Dekoren kann een sech “Hamnet” ukucken. Vun der Geschicht hier, léisst de Film ze wënschen iwwreg. Aus den zäitlechen Dokumenter geet erwier, datt Agnes de richtegen Virnumm vun der Madamm Skakespeare war an net Anne (Hathaway).

Extrawurst

Wat eng Diskussioun ëm e Grill alles bewierke kann

Regie: Marcus H. Rosenmüller (Däitschland), nom Theaterstéck vun Dietmar Jacobs an Moritz Netenjakob

Mat: Fahri Yardim, Hape Kerkeling, Anja Knauer, Friedrich Mücke, Milan Peschel, Gaby Dohm

Dauer: 100 Minutten

Bewäertung: 4,0

Op der Generalversammlung vum Tennis-Club TC Lengenheide geet eng Diskussioun un, déi duerch d’Melanie (Anja Knauer) initiéiert gëtt, iwwer de Kaf vun engem Gasgrill, op deem d’Grillsaachen vun dem eenzegen tierkeschen Member, dem Erol (Fahri Yardim), net kënne mat gegrillt ginn, well d’Relioun vum Erol et him verbitt, Schwéngefleesch ze iessen. Also soll en zweete Grill de Problem léisen. Mee hei fänken d’Schwieregkeeten un. De President Heribert (Hape Kerkeling) wier nach mat d’accord, mee den Vizepresident Matthias (Friedrich Mücke) geséit de Probleem, datt elo fir eng Minoritéit eng Ausnam soll gemaach ginn. Den Erol wëll iwwerdeems keng Extrawurscht gebrode kréien. Da mécht sech och nach dem Melanie säi Mann den Torsten (Christoph Maria Herbst) an. Dës Streiderei wëllen si ënner sech ausdiskutéieren an zéien sech zeréck.

De Marcus H. Rosenmüller huet eng Rei ganz interessant Filmer gedréit, wéi e. a. “Wer früher stirbt ist länger tot”, “Beste Zeit”, “Sommer in Orange”, “Beckenrand Sheriff” oder och nach “Pumuckl und das große Missverständnis”. Hei huet hien sech d’Theaterstéck “Extrawurst” aus dem Joer 2019 erausgesicht. Och wann de Film bal just am Klubhaus spillt, wierkt dat Ganzt net wéi wann d’Geschicht op enger Bün géif spillen. Mat enger wibbeleger Kamera an engem adequate Schnëtt huet hien aus dem Büne-Stéck e Film gemaach. An dann kënnt deen fantasteschen Cast dobäi, deen komplett iwwerzeegt, d’Zuschauer zum Laachen an virun allem zum Iwwerleeën bréngt. An “Extrawurst” fënnt een vill intelligent Iwwerleeungen zu den aktuellen Themen wéi Integratioun, Rassismus a Respekt vis-à-vis vun Auslänner – et muss een hei bemierken, datt den Erol an Däitschland gebuer gouf an sech guer net als Tierk fillt. Mee gitt einfach an de Kino a fannt eraus, wat nach alles hannert dëser Extrawurscht stécht.

Vie privée

Enttäuschend trotz Top-Cast

Regie: Rebecca Zlotowski (Frankräich)

Mat: Jodie Foster, Daniel Auteuil, Virginie Efira, Mathieu Amalric, Sophie Guillemin, Vincent Lacoste

Dauer: 105 Minutten

Bewäertung: 2,0

D’Lilian Steiner (Jodie Foster) ass Psychiater. Wéi hatt gewuer gëtt, datt eng Patientin, d’Paula (Virginie Efira), gestuerwen ass, mécht si sech Suergen. Hatt besicht d’Haus vun der Verstuerwener, wou fir d’Paula gebiet gëtt. Mee den Simon (Mathieu Amalric), dem Paula säi Mann, geheit hatt eraus an accuséiert hatt, fir den Dout vu senger Fra verantwortlech ze sinn. D’Lilian gëtt awer gewuer, datt d’Paula sech selwer d’Liewe soll geholl hunn. Also schléiss d’Lilian drop, datt d’Paula ermort ginn ass. Hatt sicht Rot bei sengem Ex, dem Gabriel (Daniel Auteuil), en Aendokter. Iergendwéi erënnert sech d’Lilian, datt d’Paula vun enger Hypnotherapeutin geschwat huet an si besicht d’Jessica (Sophie Guillemin).

Wann een de Cast liest, dann sinn d’Hoffnungen op wéinstens e gudde Film grouss. Mee dat eenzegt Interessant ass, datt hei Foster an Auteuil openeen treffen. Der Rescht ass eng eenzeg Enttäuschung, wou nach Villes un den Hoer erbäi gezunn ass, wéi d’Hypnose vum Lilian, dat an d’Zäit vum 2. Weltkrich zeréck versat gëtt. Eigentlech lächerlech, genau wéi datt hatt an der Hypnose Saache gesäit, déi hatt op eng Spuer bréngen, awer déi hatt virdrun ni gesinn huet. Onméiglech. D’Opléisung vum Fall Paula ass och alles aneschters wéi logesch.

Eternity

Eng Visioun vum Liewen nom Doud

Regie: David Freyne (USA)

Mat: Miles Teller, Elizabeth Olsen, Callum Turner, Da’Vine Joy Randolph, John Early, Betty Buckley, Barry Primus

Dauer: 114 Minutten

Bewäertung: 3,0

Et gëtt esou vill Meenungen iwwer dat, wat nom Doud kënnt. Näischt oder dach e Liewen nom Doud. Den Regisseur David Freyne huet sech zesummen mam Dréibuchschreiwer Pat Cunnane eng nei Äntwert op dës Fro ausgeduecht, déi d’Mënschen säit Honnerten vu Joer beschäftegt.

D’Joan an de Larry Cutler (Betty Buckley an Barry Primus) sinn säit 67 Joer mateneen bestuet. Obschonn d’Joan Kriibs huet, ass et den Larry, deen fir d’éischt stierft. Hien (elo gespillt vum Miles Teller) gëtt an engem Zuch wakereg a gesäit aus wéi Mëtt 30. Den Zuch bréngt hien an eng Jenseitswelt, déi aus engem risegen Hotel besteet a Stänn, wou Reklamm gemaach gëtt fir déi verschidden Éiwegkeeten. De Larry huet eng Beroderin (op Englesch AC = Afterlife Consultant) zur Säit, d’Anna (Da’Vine Joy Randolph). Hien dierf 7 Deeg hei bleiwen an dann muss hien sech fir eng Éiwegkeet decidéieren, wou hien dann éiweg bléife muss. Seng Zäit ass just ofgelaf, wéi d’Joan (elo d’Elizabeth Olsen) am Jenseits optaucht. D’Joan huet als AC den Ryan (John Early). D’Freed ass grouss, datt déi zwee elo éiweg beieneen bleiwe kënnen. Mee dann taucht den Luke (Callum Turner) op, dem Joan säin éischte Mann, deen no zwee Joer Bestietnis am Korea-Krich ëm d’Liewe komm ass. Wat soll d’Joan elo maachen? Sech fir den Luke entscheeden, deen hat just zwee Joer kannt huet, wou awer nach villes nozehuele wier? Oder mat deem Mann weider liewen, mat deen hat schonn 67 Joer keent?

D’Äntwert op dës Fro ass net esou einfach a mat vill Komplikatiounen verbonnen, déi witzeg oder och mol emotional sinn. D’Iddi vum Afterlife ass op jiddefalls originell an wäert d’Zuschauer och ureegen, sech Froen iwwer hir Decisioun am Fall vun Joan an Larry ze stellen. Natierlech si mir am Domaine vun der filmescher Fantasie, mee et weess ee ni! D’Schauspiller iwwerzeegen an esou kann een sech “Eternity” berouegt ukucken.

Father Mother Sister Brother

Gewënner vum Gëllene Léif zu Venedeg

Regie: Jim Jarmusch (Irland)

Mat: Adam Driver, Mayim Bialik, Tom Waits, Charlotte Rampling Cate Blanchett, Vicky Krieps, Indya Moore, Luka Sabbat

Dauer: 110 Minutten

Bewäertung: 1,0

Den amerikaneschen Regisseur Jim Jarmusch huet sécher net déi konventionellst Filmer gedréit, mee hien konnt awer duerch seng Aart a Weis, speziell Geschichten ze erzielen, de Kinospublikum iwwerraschen. Esou sinn e. a. “Stranger Than Paradise” (1984), “Down by Law” (1986), “Ghost Dog: The Way of the Samurai” (1999) oder “Coffee and Cigarettes” (2003) an d’Filmgeschicht agaang. Fir säi lescht Wierk “Father Mother Sister Brother” kritt hien zu Venedeg den Gëllenen Léif.

An 3 Episoden weist den Jarmusch, datt d’Famille eng komesch Institutioun ginn ass. Am éischten Sketch besichen de Jeff (Adam Driver) a seng Schwëster Emily (Mayim Bialik) hire Papp (Tom Waits), deen eleng wunnt an den Androck vun engem Messy mécht. Direkt huet een et mat typeschen Dialogen ze dinn, wéi se an villen amerikaneschen Filmer ze fannen sinn: iwwerdriwwen pathetesch a vu enger seltener Banalitéit. Keen ass offensichtlech un de reelle Problemer vum Papp interesséiert. Déi zweet Episod spillt zu Dublin, wou zwou Schwësteren, d’Timothea (Cate Blanchett) an d’Lilli (Vicky Krieps), hir Mamm (Charlotte Rampling) besichen. Bei Kaffi a Kuch falen hei och keng weltbeweegend Iwwerleeungen an dat Ganzt beschränkt sech nees op erschreckend Banalitéiten. Genausou geet et am drëtten Deel weider, wou eng Schwëster, d’Skye (Indya Moore), an ee Brudder, de Billy (Luka Sabbat), hiert alt Appartement besichen an do al Fotoe kucken a sech un hier Jugend erënneren. Hei erkennt een awer eng Komplizitéit tëscht de Geschwëster, déi awer net weider verstäerkt gëtt.

Insgesamt doen sech déi 3 Episoden schwéier, ze interesséieren, well se op eng zimmlech langweileg Aart a Weis erzielt ginn a voller Banalitéiten sinn, déi alles aneschters als interesséieren. D’Schauspiller*innen spillen, als kéinten se sech guer net mat hir Figuren identifizéieren, an esou guer net iwwerzeegen. Eenzeg d’Vicky Krieps spillt eng Duechter, déi net an d’Konventioune passt. Mee retten deet hatt de Film net.

The Penguin Lessons

E Pinguin verännert Mënschen

Regie: Peter Cattaneo (UK, Spuenien), nom Buch vum Tom Michell

Mat: Steve Coogan, Jonathan Pryce, Vivian El Jaber, Alfonsina Carrocio, Björn Gustafsson, David Herrero

Dauer: 112 Minutten

Bewäertung: 4,0

Argentinien 1976. D’Land erlieft e Militär-Putsch. Den Tom Michell (Steve Coogan) huet eng nei Plaz als Englesch-Prof am St. George’s College ugeholl. Den Direkter Buckle (Jonathan Pryce) hofft, datt d’Klass vum Tom endlech besser gëtt. Nodeems et zu Onrouen kënnt an d’Schoul eng Woch zou mécht, ënnerhëlt den Tom zesummen mat engem aneren Prof, dem Tapio (Björn Gustafsson), eng Rees an Uruguay. Hei léiert hien d’Carina (Micaela Breque) kennen, mee amplaz datt déi zwee am Bett landen, fannen si um Strand e Pinguin, deen d’Opfer vun enger Uelegkatastroph ginn ass. Am Hotel gëtt d’Déier gewäsch an schliisslech muss den Tom de Pinguin mat an Argentinien huelen, wou hien en a sengem Zëmmer verstoppt. Mee säi Geheimnis ass vu kuerzer Dauer, bis d’Botzfra Maria (Vivian El Jaber) an hir Enkelin, d’Sofía (Alfonsina Carrocio), dem Tom säin Geheimnis entdecken. Mee doduerch frënden si sech un. An dann geschitt eppes Schlëmmes mam Sofia.

Den Peter Cattaneo konnt 1997 mat “The Full Monty” e weltwäiten Erfolleg feieren. Deemools wéi haut ass d’Rezept vum Film eng originell Geschicht, mat enger gudder Portioun Humor a Gefiller. Dës Kéier kënnt da nach e klenge Pinguin derbäi, deen Juan Salvator genannt gëtt. Schonn eleng den Ubléck vum schwaarz-wäissen Waasservull erweecht d’Häerzer vun de Mënschen an si besënnen sech op hir reell Natur a mënschlech Wäerter. D’Schüler fänken un den Tom an seng Gedichter ze respektéieren a léieren dorauser. De Juan Salvator ass och eng Aart Psychiater fir den Tapio an spéider fir den Buckle. De klénge Pinguin suergt fir Humor an och Emotiounen. Dofir soll een dës Pinguin-Lektiounen net verpassen.

The Housemaid

Vill Geheimnisser

Regie: Paul Feig (USA), nom Roman vum Frida McFadden

Mat: Sydney Sweeney, Amanda Seyfried, Brandon Sklenar, Michele Morrone, Elizabeth Perkins, Indiana Elle

Dauer: 132 Minutten

Bewäertung: 3,0

D’Geschicht vun “The Housemaid” iwwerrascht a ville Momenter. Esou ass net alles sou wéi et op den éischte Bléck ausgesäit, well den Regisseur nëmmen no a no Elementer vun dem Plott verréit, wéi et jo an all Film soll sinn, an esou baut sech eng intensiv Spannung op. Et gëtt een eréischt no etleche Minutte gewuer, datt d’Millie (Sydney Sweeney), wat sech fir de Posten vun engem Haus-Meedchen beim Nina (Amanda Seyfried) an Andrew Winchester (Brandon Sklenar) an hirer Duechter Cece (Indiana Elle) virstellt, op Sursis aus dem Prisong entlooss ginn ass. An esou kënnt een da mengen, datt d’Millie eppes Schlëmmes wëlles huet. Mee dann entpoppt sech d’Nina als komplett hysteresch, wéi hatt dem Millie virwerft, en Discours vun him vertässelt ze hunn. Mee d’Millie fënnt am Andrew an Alliéierten, deen hatt verteidegt. Et ginn och Momenter vun der Geschicht entweder vum Millie erzielt oder vum Nina an dat deelweis mat Réckblenden, z. B. firwat d’Millie am Prisong souz. An da beemol ännert déi ganz Situatioun an et ass alles ganz aneschters wéi ee geduecht huet.

De Paul Feig realiséiert en handfesten Thriller, deen vun den 3 Haaptpersonnagen gedroe gëtt. D’Kamera vum John Schwartzman ass ëmmer bei den Figuren a fänkt all Nuance vun hiren Gesiichtsausdréck an. Zousätzlech ënnersträichen de Schnëtt an d’Musek vum Theodore Shapiro déi dramatesch Momenter, déi zum Schluss relativ bluddeg sinn. Kuckeswäert!

Avatar: Fire and Ash

Zeréck op Pandora

Regie: James Cameron (USA)

Mat: Sam Worthington, Zoe Saldaña, Sigourney Weaver, Britain Dalton, Trinity Bliss, Jack Champion, Stephen Lang

Dauer: 197 Minutten

Bewäertung: 3,0

Fir d’éischt muss ee mol soen, datt wann een all déi Nimm a Fakten vun “Avatar” (2009) an “Avatar: The Way of Water” (2022) net méi am Kapp huet, een et net einfach huet, déi eenzel Personnagen a Situatiounen ze klasséieren. Speziell bei deenen gudden an de béise Mënschen, déi den Mount Pandora erobere wëllen. An och firwat déi Béis déi riseg Tulkuns wëllen dout maachen. D’Äntwert: Dës Aart Walen scheeden eng Substanz aus, Amrita, déi d’Mënschen net méi eelze léisst. Mee fir och nëmmen de Film e bëssen ze appreciéieren, dierf ee net driwwer nodenken.

Den Ufank bitt en Abléck an d’Liewen vun der Famille vum Jack Sully (Sam Worthington), senger Fra Neytiri (Zoe Saldaña) an de Kanner Lo'ak (Britain Dalton) an Tuk (Trinity Bliss) an hirem Adoptiv-Bouf Spider (Jack Champion) an Adoptiv-Duechter Kiri (Sigourney Weaver). Den Lo'ak huet nach ëmmer Problemer mam Dout vun sengem Brudder Neteyam (2. Deel). Lo kommen awer nei Suergen op si duer an och aler. Déi nei ass de Clan vun den Mangkwan ënnert hirer Cheftaine Varang (Oona Chaplin), déi alles erobere wëll. An deen ale Problem ass de Colonel Quaritch (Stephen Lang), den biologesche Papp vum Spider. An esou leeft alles nees op eng riseg Konfrontatioun tëscht dem Vollek vun den Na’vi an den Mangkwan, dem Vollek vun der Äschen, an den béisen Invasoren.

Nees eng Kéier spillen déi iwwersënnlech Kräften vum Eywa eng Roll, der Göttin vun Pandora, déi all Liewewiesen mateneen vereent. Dat réckelt de Film an een esoteerescht Liicht, wat sécher net jidderengem gefält, zemol well der Recht vun der Geschicht sech versicht eescht ze huelen, an duerch d’Kraaft vum Eywa gesäit alles zimmlech einfach aus. De Cameron versicht och senge Figuren emotional Konturen ze ginn, mee déi Zeenen, wou e. a. d’Neytiri seng Meenung vis-à-vis vum Spider ännert, gesinn éischter e bësse kitscheg aus. Tricktechnesch ass de Film e neien Meilesteen an der Filmgeschicht, esou wéi wann Pandora an d’Na’vi wierklech existéiere géifen.

Six jours, ce printemps-là

Eng net erlaabte Vakanz

Regie: Joachim Lafosse (Frankräich, Belsch, Lëtzebuerg – Samsa Film)

Mat: Eye Haïdara, Jules Waringo, Leonis Pinero Müller, Teoudor Pinero Müller, Emmanuelle Devos, Damien Bonnard

Dauer: 94 Minutten

Bewäertung: 2,0

De belsche Regisseur Joachim Lafosse huet schonn eng Rei Filmer mat Lëtzebuerger Produzenten gedréit, wéi “Un Silence” (2024), “Les intranquilles” (2021) oder “A perdre la raison” (2012). Säin neiste Film “Six jours, ce printemps-là” ass nees eng Co-Produktioun mat Samsa Film an dem Jani Thiltges als Produzent. Dem Samsa-Film-Produzent Claude Waringo säi Bouf Jules spillt hei déi männlech Haaptroll.

D’Sana (Eye Haïdara) fiert mat sengen 2 Bouwen Raphaël an Thomas (d’Zwillingen Leonis an Teoudor Pinero Müller) op Lyon, wou hatt hofft bei sengem Frënd Jules (Waringo) fir d’Dauer vun der Ouschter-Vakanz kënnen ze bleiwen. Mee deen huet Besuch vun senger Schwëster kritt an esou decidéieren si an d’Vakanz-Haus vun den Ex-Schwéierelteren bei St. Tropez ze fueren. Dat wat dann nokënnt ass alles aneschters wéi originell oder iwwerhaapt och nëmmen e bëssen interessant. Esou driibst d’Geschicht vun Moies Kaffi drénken, iwwer op de Strand goen an Owes am Haus iergend eppes maachen hin an hier.

De Lafosse ass mat der Kamera vum Jean-François Hensgens ganz no un sengen Personnagen drun, mee e vergësst, datt den Focus bei all Beweegung Zäit brauch, fir sech nees schaarf ze stellen an esou gëtt et ganz vill onschaarf Biller. Wann een dann d’Schauspiller kuckt, an mol d’Bouwen ewech léisst, déi einfach wéi jonk Kanner agéieren, dann muss een feststellen, datt weder d’Eye Haïdara nach den Jules Waringo eppes Extraes leeschten. Och muss een eng Zäit waarden, ier een gewuer gëtt, wien de Jules ass, an datt d’Sana vun sengem Mann getrennt lieft a guer net méi ant d’Haus vun den Kanner hiren Grousselteren dierft goen. D’Léift tëscht Jules a Sana ass just platonesch, jiddwerfalls wat een hei gesäit, an domadder net wierklech glafwierdeg. Um Ënn huet een dann 94 Minutten an der Sonn vun der Côte verbruecht, déi awer net wiermt.

Wicked: For Good

1 Musical, 2 Filmer

Regie: Jon M. Chu (USA), nom Roman vum Gregory Maguire

Musek a Lidd-Texter: Stephen Schwartz

Mat: Cynthia Erivo, Ariana Grande-Butera, Jonathan Bailey, Michelle Yeoh, Jeff Goldblum, Ethan Slater, Marissa Bode

Dauer 138 Minutten

Bewäertung: 3,0

No engem Joer kënnt dann den zweeten Deel vun der Verfilmung vum Musical “Wicked” an d’Kinoen. Nees ass aus engem Akt, deen circa 1 Stonn an 15 Minutten dauert en Epos gemaach ginn, deen sech wuel gutt kucke léisst, awer wou d’Fro opstoen bleift: Wat wier, wann den Jon M. Chu de Musical an senger Original-Form verfilmt hätt?

D’Elphaba (Cynthia Erivo) ass definitiv zu der béiser Hex vun Oz ginn an d’ Glinda (Ariana Grande-Butera) zum Symbol vum Gudden. Den Zauberer vun Oz (Jeff Goldblum) an d’Madame Morrible (Michelle Yeoh) versichen d’Elphaba ze fänken, esou datt hatt näischt méi zu Onwee maachen, jiddwerfalls net dat, wat si fir gutt empfannen. An si hoffen op den Fiyero (Jonathan Bailey) a seng Zaldotane fir dat ze erreechen. Esou attackéiert d’Elphaba d’Aarbechten un der gieler Strooss (Yellow Brick Road) an versicht d’Déieren ofzebréngen, Oz ze verloossen. An da gëtt et nach Komplikatiounen an den Relatiounen tëscht Glinda an Fiyero an Nessarose (Marissa Bode), dem Elphaba seng Schwëster, an dem Boq (Ethan Slater).

Hei verschmëlzt dann och d’Original-Geschicht “The Wizard of Oz” (Buch vum Frank Baum; Film vum Victor Fleming, 1939) mat dësem eigentlechen Prequel. D’Zeenen mat den Déieren an och d’Attack op d’giel Strooss suergen, datt d’Dauer vum Film vis-à-vis vum Bünen-Musical an d’Längt gezu gëtt, an och verschidden Songs, déi méi laang sinn. Et gëtt och zwee nei Lidder: “No Place Like Home” an “The Girl in the Bubble”. Den Akzent gëtt hei kloer op d’Fräiheet vun de Mënschen an Déieren gesat, déi vu kengem dierft ageschränkt ginn. Visuell ass de Film ganz gutt gelongen an d’Musek vum Stephen Schwartz suergt fir e kuckeswäerten Moment vun 138 Minutten am Kino.

Ënnen och nach d’Kritik vum 1. Deel, wou nach e puer weider Detailer dra stinn.

One Battle After Another

Modern Revolutionäre

Regie: Paul Thomas Anderson (USA), no dem Roman “Vineland” vum Thomas Pynchon

Mat: Leonardo DiCaprio, Teyana Taylor, Sean Penn, (Chase Infiniti, Benicio del Toro

Dauer: 162 Minutten

Bewäertung: 3,0

Den Paul Thomas Anderson huet mat “One Battle After Another” eréischt säin 10. Film gedréit, mee hien huet schonn 11 Nominatiounen fir den Oscar kritt, fir z. B. “Magnolia”, “There Will Be Blood” oder “Phantom Thread” (mam Vicky Krieps). Bei sengem neisten Film ass ee net ganz sécher, wat hien wollt dréien: eng Comedie oder en Actionfilm. Den Ufank ass e konfusen Amalgam vun “revolutionären” Aktiounen, kann een och "terroristeschen" soen, vun engem Grupp, deen sech French 75 nennt, géint amerikanesch Institutiounen a speziell géint Zentren, wou illegal Flüchtlingen agespaart sinn. D’Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) ass déi Radikaalsten vun alle Memberen. Den Pat Calhoun (Leonardo DiCaprio) ass den Sprengmeeschter. Bei enger Aktioun leet sech d’Perfidia mam Colonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn) un, deen dann alles dru setzt, fir de Grupp an de Prisong ze bréngen. Hien huet sech awer an d’Perfidia verkuckt an huet eng kuerz Aventure mat him. Hatt gëtt schwanger. an denkt awer, datt den Pat de Papp vun sengem Meedchen Charlene ass. Wéi d’Perfidia verhaft gëtt, verréit hatt vill Nimm vum Grupp, deen selwer dofir suergt, datt de Pat an säi Meedchen ënnertauche kënnen. Hien heescht elo Bob an d’Meedchen Willa. Wann een dann vun engem zweeten Deel ka schwätzen, de kënnt deen elo mat dem Exil 16 Joer méi spéit vu Papp a Willa (Chase Infiniti). D’Willa ass am Karate-Cours vum Sergio (Benicio del Toro), deen och nach eng entscheedend Roll wäert spillen. Et kënnt wéi et kënnt, an den Colonel fënnt déi zwee. Vum leschten Deel kann een da behaapten, datt et hei wierklech spannend gëtt, wéi den Bob op der Sich nom Willa ass, datt den Colonel entféiert huet. Hei gëtt et och eng Verfollgung, déi et a sech huet, virun allem wann een am IMAX setzt.

Jiddefalls léist sech d’Geschicht mat all sengen Ëmschwéng gutt kucken, och wann et puer Längte ginn an den 162 Minutten Lafzäit, an och wann een heiansdo net weess, ob den Anderson elo den Zuschauer zum Laache wëll bréngen, mat bëssegen Uspillungen, z. B. gëtt et hei e modernen Klu Klux Klan, deen sech Christmas Adventures Club nennt, oder ob hien just Action wëll weisen. D’Witzer halen sech sécher a Grenzen, an ausser der Schluss-Verfollgung gëtt et och keng spektakulär Action. D’Schauspiller spillen hir revolutionär oder kuriéis Rollen mat gewinntem Talent. D’Chase Infiniti spillt hei hir éischt Kinosroll. Op der Limitt kuckeswäert.

À la poursuite du Père Noël!

Wa Wënsch net an Erfëllung ginn

Regie: James Huth (Frankräich, Belsch, Lëtzebuerg)

Mat: Patrick Timsit, Isabelle Nanty, Antoine Gouy, Théa De Boeck, Eugénie Anselin, Sam Scournaux

Dauer: 97 Minutten

Bewäertung: 2,0

D’Produktiounsfirma Bidibul Productions ass 2009 vum Christel Henon an Lilian Eche gegrënnt ginn. Mat Filmer wéi “Les Blagues de Toto 1 + 2” an “Boule et Bill 1 +2” konnten si erfollegräich Filmer mat produzéieren. De Palme-d’Or-Gewënner “Un simple accident” hunn si och mat finanzéiert. “A la poursuite du père Noël” ass dann e neien Chrëschtdags-Film vum James Huth (“Brice de Nice”, “Lucky Luke”, “Le jouet”).

Dat klengt Zoé (Théa De Boeck) wënscht sech vum Père Noël en Loftdrock-Gewier, fir dem Timothée de Gélas (Sam Scournaux) seng Liblings-Spillsaach ze zerstéieren. Den Timothée terroriséiert an der Schoul virun allem d’Zoé, mee eigentlech all Kand. Säi Papp Gauthier (Antoine Gouy) a seng Bom Cerise (Isabelle Nanty) bedreiwen eng erfollegräich Kichelchers-Fabrik, an esou kënnt dann och näischt un den Timothée. Wéi d’Zoé de Kado vun senger Mamm Diane (Eugénie Anselin) auspéckt, ass am Pak awer net dat gewënschten Gewier. Duerch Zoufall entdeckt hatt um Dach vum Haus vun den de Gélas den Père Noël (Patrick Timsit). Hatt fënnt des Weideren eraus, datt den Père Noël an engem Fräizäit-Park d’Kanner empfänkt. Well seng Mamm bei den de Gélas schafft, kann hatt zesummen mam Timothée a senger Famille an dëse Park reesen, fir de gudde Mann zur Riets ze stellen.

Den Regisseur versicht säi Film an éischter Linn fir d’Kanner verständlech ze halen, mee dat ass awer an dëser Geschicht net esou einfach. An op där anerer Säit soll dat Ganzt jo och net kannereg ausfalen, fir dat déi Erwuessen sech net langweilen. Dee Spagat geléngt net ëmmer an esou gëtt et nieft e puer réusséierten a witzegen Zeenen och méi peinlech an iwwerdriwwe Momenter. D’Zeenen aus dem Park sinn iwwregens am Plopsaland zu De Panne gedréit ginn.

Les Baronnes

Den Hamlet mol mat Fraen

Regie: Nabil Ben Yadir an Mokhtaria Badaoui (Belsch, Frankräich, Lëtzebuerg)

Mat Saadia Bentaieb, Rachida Bouganhem, Halima Amrani, Rachida Riahi, Sanya Sridi, Chris Lomme, Jan Decleir

Dauer: 96 Minutten

Bewäertung: 3,0

15 Joer no sengem Film “Les Barons” dréit den Nabil Ben Yadir elo zesummen mat senger Mamm Mokhtaria Badaoui “Les Baronnes”, eng änlech Geschicht mat Fraen aus dem Maghreb am Bréisseler Quartier Molenbeek. Et ass dann den zweete Samsa Film mat “Six Jours ...”, deen am Kino leeft.Déi lëtzebuergesch Produktiounsfirma Wady Films huet och mat finanzéiert.

D’Fatima (Saadia Bentaieb) fënnt eraus, datt hire Mann Ahmed (Mehdi Zallama) nach eng zweet Fra an zwee Bouwen huet. Bei hire Frëndinnen Meriem (Rachida Bouganhem), Ramäissa (Halima Amrani) an Ines (Rachida Riahi) sicht si Rot. Dës Grupp nennt sech “les Baronnes”. Schliisslech entscheet d’Fatima sech, mat hiren Frëndinnen dem Shakespeare säin “Hamlet” ze spillen, als eng Aart Befreiung vun hirem Mann an engem onerfëllten Wonsch aus der Vergaangenheet. Och wann d’Fatima am Ufank op wéineg Versteesdemech stéisst, gëtt hir Iddi geschwënn iwwerall bekannt.

De Rhythmus vum Film ass relativ flott an et gëtt och eng Rei witzeg Momenter. En zweet Geschicht betrëfft d’Meriem, dat mam Lucien (Jan Decleir) eng “SMS-Relatioun” huet. De Lucien hëlleft dem Grupp bei de Prouwen zu “Hamlet”. D’Meriem ass awer ze feig, dem Lucien ze soen, datt hatt seng “Femme élégante” ass. Gutt gespillt an inzenéiert, bleift awer um Ënn de Regret, datt ee net gewuer gëtt, wat den Baronnes hiren “Hamlet” esou speziell mécht.

"MAKE IT SHORT" – Dem Andy Bausch seng Kuerzfilmer

E Muss fir Kinofans an all déi aner

Regie: Andy Bausch

Mat: Thierry Van Werveke, Marco Lorenzini, Nilton Martins, Josiane Peiffer, Nicole Max, Sascha Ley, Monique Reuter, Annette Schlecher, Hervé Sogne, Gintaré Parulyte, Christian Kmiotek, e. a.

Dauer: 92 Minutten

Bewäertung: 4.0

D’Filmer:

...Der Däiwel - 1984 - 20min

Letters Unsent - 1996 - 21min

Language school - 2002 | 5min

The Last 50 Hours of Frankie Blue - 2006 - 8min

Freddie - 2016 - 8min

The Butcher - 2024 - 15min

Den Andy Bausch huet hei am Land Ënn den 1970er Joren ugefaangen, Kuerzfilmer ze dréien. Mat “Troublemaker” huet hien 1986 säin éischten Film an d’Kinoe bruecht an et war en groussen Erfolleg mat iwwer 17000 Zuschauer. Ufanks 2025 hunn hien an den Schauspiller a Casting-Agent Nilton Martins d’Iddi, e Programm mat Kuerzfilmer op d’Been ze stellen. Den CNA huet hinnen zur Säit gestanen an déi al Filmer restauréiert. Ausserdeem huet den Andy nach e Film Ufanks vum Joer gedréit, “Horse Trouble”, e witzegen Mini-Western.

D’Première vum Programm “Make it Short” war am CNA a Presenz vun villen Schauspiller*innen, déi deemools virun der Kamera stungen. Eppes wat opgefall ass, ass déi dach schonn professionell Aart a Weis, wéi d’Filmer gedréit goufen an virun allem d’Schauspiller*innen, déi mat ganz vill Iwwerzeegung hir Rolle gespillt hunn, alle virun den Thierry Van Werveke (1958 – 2009). Den Kameramann Klaus Peter Weber war de Garant fir flott Biller an am Generique tauchen dann och Nimm op, wéi e. a. Raoul Nadalet, Carlo Thoss, Leit, déi haut nach am Kino-Business schaffen.

Ausser den klénge Filmer sinn och nach eng Rei Reklammen ze gesinn, déi den Andy gedréit huet. Esou ass dësen Programm net nëmmen eppes fir agefleeschten Kinofans, méi de Beweis fir jiddereen, datt Lëtzebuerger Kino interessant war an och nach ass.

Ënner https://www.shorts.lu/ fannt Dir nach weider Infoen.

Kontinental 25

Vu Scholdgefiller gepéngegt

Regie: Radu Jude (Rumänien, Brasilien, Schwäiz, UK, Lëtzebuerg)

Mat: Eszter Tompa, Gabriel Spahiu, Adonis Tanța, Oana Mardare, Șerban Pavlu

Dauer: 109 Minutten

Bewäertung: 3,0

No dem wierklech konfusen “Dracula” kënnt dann “Kontinental 25” vum Radu Jude an d’Kinoen, e Film, deen virum Vampirfilm gedréit gouf. Nees eng Kéier ass de Film vu Lëtzebuerg an dem Paul Thiltges mat finanzéiert ginn. Zu Berlin huet de Film den Sëlwere Bier fir dat beschten Dréibuch gewonnen. Den Jude huet sech um Roberto Rossellini sengem “Europa 51” inspiréiert.

De Film, deen mat Handykamera gedréit gouf, iwwerrascht mol duerch déi gutt Bild-Qualitéit, genau wéi duerch den Ufank, wou en Obdachlosen, den Ion (Gabriel Spahiu), an engem Dinosaurier-Park Pfand-Fläschen an Iessensbëtz asammelt. Hien lieft zu Cluj, der Haaptstad vun Transsylvanien, an engem Keller. Mee d’Dierwiechterin Orsolya (Eszter Tompa) stellt him en Uerder zou, datt hien de Keller raume muss, well d’Haus ofgerappt soll ginn, fir engem Hotel Plaz ze maachen. Wéi si dann mat der Police ukënnt, huet den Ion sech um Heizkierper erhaangen. D’Orsolya gëtt vu Scholdgefiller gequält a sicht bei den verschiddenste Leit Rot, wéi z. B. engem Paschtouer (Șerban Pavlu), hirer Frëndin d’Dorina (Oana Mardare) oder beim fréiere Student Fred (Adonis Tanta).

Filmesch strengt sech den Jude dann net méi vill un an hien placéiert seng Kamera op e Stativ, wou se dann minuttelaang d’Gespréicher tëscht dem Orsolya an de Leit ophëlt, déi hier Rot solle ginn. Dës Dialogen sinn sécher interessant, méi kënnen net méi mam Rhythmus vum Ufank mathalen. Just an den Zeenen mam Fred ass e bësse Beweegung dran. Dat ass schuet, well dës statesch Kameraféierung ass sécher alles aneschters als artistesch. Esou bleift eng filmesch steif Sich no Erléisung fir eppes, wou d’Orsolya net dofir kann. Si konnt net domadder rechnen, datt den Ion sech d’Liewe géif huelen. Et kann e net jidderengem alles gerecht maachen. Esou ass de Film vun der Thematik hir net oninteressant an e spillt och nach an enger flotter Stad.

It Was Just an Accident (Yek taṣādof-e sāde)

Déi éischt Palme d’Or fir eng lëtzebuergesch Coproduktioun

Regie: Jafar Panahi (Iran, Frankräich, Lëtzebuerg)

Mat: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi, Hadis Pakbaten, Majid Panahi, Mohamad Ali Elyasmehr

Dauer: 105 Minutten

Bewäertung: 3,0

Déi ganz Lëtzebuerger Filmwelt war glécklech, wéi dem Jafar Panahi säi Film “It Was Just an Accident” zu Cannes déi Gëlle Palm gewonnen huet. Besonnesch déi lëtzebuergesch Produktiounsfirma Bidibul, mat der Produzentin Christel Henon, war houfreg op hier Decisioun, de Film mat ze finanzéieren, natierlech zesummen mam Film Fund. Elo ass de Film am Kino.

Den Eghbal (Ebrahim Azizi) ass mat senger Fra (Afssaneh Najmabadi) a sengem klenge Meedchen (Delmaz Najafi) nuets ënnerwee, wéi hien onglécklecherweis en Hong iwwerrennt. Duerno mécht säin Auto Problemer an hien bleift zoufälleg bei engem Haus stoen, wou him gehollef gëtt. Vahid (Vahid Mobasseri) schéint de Mann ze erkennen a fiert him no. Dat geet esou wäit, datt de Vahid de Mann kidnapped an an der Wüst e Graf grueft, fir hien do lieweg ze begruewen. Mee da kommen Zweifelen op, ob hien wierklech déi Mann mat engem kënschtlechen Bee ass, deen hien am Prisong gefoltert huet. Hien ass sech net sécher, well hien ëmmer d’A verbonnen hat. Dofir sicht hien de Salar (Georges Hashemzadeh) op, fir dat deen him hëllefe soll. Mee deen verweist hien un d’Shiva (Mariam Afshari), eng Fotografin, déi derbäi ass Hochzäitsfotoen ze maachen vum Ali (Majid Panahi) an Golrokh, genannt Golli (Hadis Pakbaten). Et stellt sech eraus, datt d’Golli och agespaart war an sech och un sengem Peiniger wëll rächen. Nëmmen ka keen 100% soen, dat de Mann dee war, deen si gefoltert huet. Also sichen si den Hamid op (Mohamad Ali Elyasmehr), deen et muss wëssen. Mee och hei maachen sech Zweifele breet.

De Film ass flott gefilmt an d’Biller schwätzen oft fir sech. Esou entsteet e Fro- an Äntwert-Spill, wou et keng eendeiteg Scholdzouweisung gëtt, well et ze vill Zweifelen ginn. Schlussendlech steet d’Fro am Raum, ob een geneesou brutal mat engem Täter kann ëmgoen, wéi deen am Prisong, wou si als Regime-Géigner agespaart waren, dat heescht onschëlleg an engem totalitären Regime. De Film kritt awer en onerwaarten Dréi an do hëllefen déi 5 der Fra vum Eghbal. Mee dat ass awer net wierklech d’Léisung vum eigentlechen Problem mam Eghbal selwer. All d’Schauspiller spillen mat enger beandrockender Iwwerzeegung. Och wann et hei e puer komesch Situatioune gëtt, déi net ganz logesch sinn, wéi datt si net wëllen vill an der Camionnette schwätzen, fir sech net ze verroden an et awer maachen, ass de Film awer vum Thema hier interessant.

Kuckt och ënner "Neiegkeeten" d'Fotoen vun der Première.

Iedereen is van de Wereld

(Lief fir mech)

Plazen tauschen

Regie: Mark de Cloe (Holland, Lëtzebuerg), no dem Roman “Monument voor Maartje” vum Judith Koorn

Mat: Sophie Lindner, Maryam Akbari, Marie Jung, Lineke Rijxman

Dauer: 91 Minutten

Bewäertung: 3,0

De Film baséiert op enger richteger Geschicht. D’Ari (Sophie Lindner) ass aus der Klinik entlooss ginn an wéi et schéint ass säi Kriibs geheelt. Seng Mamm Tamara (Marie Jung) ass natierlech iwwerglécklech, zemools well d’Ari voller Liewens-Energie stécht. D’Ari geet zeréck an d’Schoul, wou hatt d’Zahra (Maryam Akbari) kenne léiert, dat mat sengen Elteren aus Afghanistan geflücht ass. Déi zwee gi beschte Frëndinnen. Wéi d’Zahra riskéiert, nees zeréck geschéckt ze ginn an d’Ari réckfälleg gëtt, decidéiert d’Ari der Ministesch Versluis (Lineke Rijxman), déi fir d’Immigratioun zoustänneg ass, e Bréif ze schreiwen, an deem hatt dem Zahra seng Plaz iwwerléisst, well hatt jo stierwe wäert.

De Film gëtt virun allem duerch déi zwee Meedercher gedroen, déi mat ganz vill Iwwerzeegung hier Rollen spillen. De Regisseur de Cloe versteet et och Emotiounen an seng Geschicht afléissen ze loossen, ouni datt dës Zeenen kitscheg wierken an awer d’Zuschauer beréieren. Zudeem ass och Kritik un dem politeschen System eraus ze héieren, wéi mat Immigranten ëmgaang gëtt. De kuckeswäerte Film ass vun Tarantula Lëtzebuerg mat finanzéiert ginn a leeft an der lëtzebuergescher Synchronisatioun an och an der Original-Versioun.

Dracula

Konfus Vampir-Geschichten

Regie: Radu Jude (Rumänien, Éisträich, Lëtzebuerg)

Mat: Oana Maria Zaharia, Gabriel Spahiu, Adonis Tanța, Lukas Miko, Eszter Tompa

Dauer: 170 Minutten

Bewäertung: 1,0

Den rumäneschen Regisseur Radu Jude huet schonn eng Rei Filmer zesummen mat Lëtzebuerg, speziell dem Paul Thiltges, gedréit, e. a. “Bad Luck Banging or Loony Porn”, deen 2021 mam Gëllenen Bier zu Berlin ausgezeechent gëtt, “Do Not Expect Too Much from the End of the World” (2023) oder “Kontinental ’25”. “Dracula” ass nees vum Paul Thiltges mat finanzéiert ginn an och vu Samsa Film. Mee et muss een de Film awer net gutt fannen, och wann et eng lëtzebuergesch Produktioun ass. Op en konfus Aart a Weis ginn hei Geschichten ronderëm den Vampir Dracula erzielt, déi een Regisseur mat der Hëllef vun kënschtlecher Intelligenz erschaaft. Esou gëtt hei an engem Restaurant eng Show presentéiert, wou eng Fra (Oana Maria Zaharia) an e Mann (Gabriel Spahiu) eng Vampir-Geschicht erzielen an dann ginn d’Leit mat risegen Bläistëfter bewaffnet op déi zwee lass gehëtzt. Oder den Adonis (Adonis Tanța) bei engem Baron (Lukas Miko) soll seng Bibliothéik archivéieren.

Wann een kee Rumänesch kann, dann liest een bal 170 Minutte laang englesch Ënnertitelen an dat déit kloer drop hin, dat den Regisseur dat filmescht Element komplett negligéiert huet. An et sinn och eng Rei erotesch oder pornografesch Elementer am Film ze fannen, déi zum Deel éischter peinlech eriwwer kommen. Och wann een de Film als eng Mixtur vun ironeschen a witzegen Uspillungen op Dracula-Filmer ugesäit, klappt dat Ganzt net wierklech.

Re-Creation

E fiktiven Prozess

Regie: Jim Sheridan an David Merriman (Irland, Lëtzebuerg – Fabrizio Maltese)

Mat: Jim Sheridan, Vicky Krieps, Colm Meaney, Aidan Gillen, John Connors, Claire Johnston Cauldwell, Gilbert Johnston, Maja Jurić, Elena Spautz

Dauer: 89 Minutten

Bewäertung: 3,0

Am Dezember 1996 gëtt d’Sophie Toscan Du Plantier, d’Fra vum franséischen Filmproduzent Daniel Toscan Du Plantier, an hirem Haus am ireschen West Cork, e puer Kilometer vun der Uertschaft Schull ewech. Als Verdächtegen gëtt den Journalist Ian Bailey spéiderhin verhaft. Mee hien gëtt ni an Irland ugeklot. A Frankräich gëtt den Bailey 2019 an Absence zu 25 Joer Prisong verurteelt, mee Irland liwwert hien ni aus. Den Bailey stierft 2024. Dem ireschen Regisseur Jim Sheridan (e. a. “My Left Foot”, “In the Name of the Father”, “The Boxer”) huet dës Affär et ugedoen. 2021 dréit hien eng Mini-Serie “Murder At The Cottage: The Search For Justice For Sophie”, an där hien genau dokumentéiert, wat deemools geschitt ass. Elo huet hien mat Hëllef vum Fotograf a Regisseur Fabrizio Maltese an dem Lëtzebuerger Film Fund de Film “Re-Creation” realiséiert, wou et ëm e fiktive Prozess geet, wou den Bailey nach eng Kéier ugeklot ass.

De Film ass e Huis-clos, wou déi 12 Juroren driwwer diskutéieren, ob den Bailey (Colm Meaney) elo schëlleg ass oder net. De Sheridan spillt den Juror 1, deen de President vun der Jury ass. Wéi d’Jurorin 8 (Vicky Krieps) e bemol um Bailey senger Schold zweifelt, entsteet eng Diskussioun, wou net nëmmen Argumenter fir oder géint d’Schold virbruecht ginn, mee och individuell Emotiounen an d’Spill kommen. Deen eenzegen, deen fest un d’Schold vum Bailey gleeft, ass den Juror 3 (John Connors). Esou schwieft de Film tëscht dem Prozess géint den Bailey an dem Prozess, deen jidder Jury-Member mat sech selwer féiere muss an der Fro, ob de Bailey schëlleg ass oder net.

Vu Lëtzebuerger Säit spillen hei d’Claire (Nr 9) an den Gilbert Johnston (Nr 4), d’Elena Spautz (Nr 5) an den Konstantin Rommelfangen (Sergeant).

La voie du serpent

Kannerschänndung

Regie: Kiyoshi Kurosawa (Frankräich, Belsch, Japan, Lëtzebuerg – Donato Rotunno), et ass de Remake vu sengem Film “Hebi no michi” (1998; Le Chemin du serpent)

Mat: Damien Bonnard, Ko Shibasaki, Mathieu Amalric, Grégoire Colin, Slimane Dazi: Christian Girard

Dauer: 112 Minutten

Bewäertung: 1,0

Den Albert Bacheret (Damien Bonnard) an d’Psychiaterin Sayoko (Ko Shibasaki) sichen de Mäerder vum Albert senger Duechter Marie. Si gleewen, datt eng Organisatioun, déi sech eigentlech ëm d’Adoptioun vu Kanner këmmere soll, hannert dem Mort stécht. Den Handel mat den Organer vun de Kanner war den eigentlechen Zweck an d’Filmer vun den Operatiounen un Perverser ze verkafen. Déi zwee kidnappen e Responsabelen vun der Organisatioun, den Laval (Mathieu Amalric), dann den Guérin (Grégoire Colin)a schliisslech den Christian (Slimane Dazi), deen si op eng Spuer bréngt.

Wat eigentlech eng interessant Geschicht kënnt sinn, ass an dësem Fall awer eng komplizéiert Affär, well villes net ganz kloer ass, wéi z. B. d’Roll vum Sayoko, wat awer eréischt zum Schluss erkennbar gëtt. Et ginn eng Rei net grad logesch Aktiounen, wéi z. B. schleefen déi zwee den Guérin iwwer etlech honnert Meter duerch e Bësch an eng Wiss, amplaz mam Auto bei dat Haus ze fueren. An zum Schluss gëtt jiddereen nidder geballert, deen am Verdacht steet, e Béisen ze sinn. A wéi eng Roll spillt schliisslech dem Albert seng Fra? Froen iwwer Froen, déi am Raum stoe bleiwen.

Vermësst

Zimmlech onrealistesch

Regie: Joé Freilinger (Lëtzebuerg)

Mat: Laura Pereira, Carlo Dias, Alexandra Hansen, Marc Dupong, Wilma Schonckert, Ryan Cibango, Cliff Kieffer, Joan Kieffer, Claude Clesse

Dauer: 95 Minutten

Bewäertung: 1,0

Et sollt eigentlech luewenswäert sinn, mat 17 Joer e Film ze dréien. Dat huet den Joé Freilinger fäerdeg bruecht an de Film leeft am ganze Land an de Kinoen. Nëmmen muss een awer bemierken, datt et mat Begeeschterung eleng net duer geet, fir e gudden Film ze dréien, souguer wann een a Kaf muss huelen, datt alles op Amateur-Niveau geschitt ass. E gewëssenen Realismus muss sinn, an esou kann een z. B. keng Lëtzebuerger Polizisten mat Fantasie-Uniformen weisen – oder vläit aus Amerika – oder eng Lotterie-Zéiung, wou eng Fra d’Nummeren aus enger Enveloppe hellt a virliest. An do setzt e Mann an engem Reesbüro virun sengem PV, deen aus ass, a schreift eng Reservatioun op en Ziedel. Dat selwecht gëllt fir d’Polizisten.

Dann ass do d’Geschicht vum Eric (Marc Dupong) an dem Henriette (Wilma Schonckert), déi 50 Milliounen an enger Lotterie wannen. Dat wat dann no kënnt, de Kidnapping vun hirem Meedchen, dem Denise (Laura Pereira), duerch deem säi Mann Kevin (Carlo Dias) an seng heemlech Frëndin d’Gaby (Alexandra Hansen), muss komplett aneschters gefilmt ginn. D’Kamera steet a bal Astellung op engem Stativ an et gëtt kaum Beweegung, vum Schnëtt ass net ze schwätzen. Datt all d’Acteuren Amateuren sinn, jo, mee bei villen vermësst een e Minimum un Begeeschterung. Et wier dem Joé ze roden, mol méi dacks an de Kino ze goen, an ze kucken, wéi déi aner hir Filmer zesummen setzen.

Reflet dans un Diamant mort

Schwaachen Hommage un d’Agente-Filmer

Regie: Hélène Cattet & Bruno Forzani (Frankräich, Belsch, Italien a Lëtzebuerg)

Mat: Fabio Testi, Yannick Renier, Sophie Mousel, Céline Camara, Maria de Medeiros, Koen De Bouw, Barbara Hellemans, Kezia Quintal, Thi Mai Nguyen, Sylvia Camarda, Hervé Sogne

Dauer: 87 Minutten

Bewäertung: 1,0

Les Films Fauves huet dëse Film mat der Hëllef vum Lëtzebuerger Film Fund mat finanzéiert. De Regie-Duo Hélène Cattet & Bruno Forzani hunn hiren leschten Film 2017 gedréit, “Laissez bronzer les cadavres”. Et muss een awer soen, datt dëse Film genausou konfus ass, wéi hiren neien.

An “Reflet ...” geet et ëm en fréieren Geheimagent, den John Dilman (Fabio Testi), deen an engem Hotel seng Pensioun genéisst. Hien drénk gär seng Aperitifer an geet dem Rezeptionist ëmmer nees aus de Féiss, wann hien seng Rechnung soll bezuelen. Wéi dann eng Fra aus dem Hotel verschwënnt, gëtt säin Instinkt nees aktivéiert. Esou erënnert hien sech un seng Zäit als Agent (den Yannick Renier spillt den John a jonke Joren) an un en geheimnisvolle Géigner, d’Serpentik (Thi Mai Nguyen; d’ Barbara Hellemans spillt déi al Serpentik). Esou entsteet awer en Kuddelmuddel sonnergläichen, wou een sech freet, wat den Regie-Duo bezweckt. Kloer ass emol, datt si en Hommage un déi sëllegen Agente-Filmer aus den 50er, 60er a 70er Joren wollten dréien. Mee si hu vergiess, datt e Film och eng Geschicht muss erzielen, déi verständlech ass. Mee dat ass hei vergiess ginn.

De Fabio Testi war e ganz beléiften Schauspiller, bis hien ab den 2000er bësse manner gedréit huet. Seng bekanntest Filmer sinn: “C'era una volta il West”, “Il giardino dei Finzi Contini” oder “I quattro dell'apocalisse” an e ganze Koup Western.

TERRE ROUGE - Topographie du poète

En Hommage un den Gast Rollinger

Regie: Fränz Hausemer (Lëtzebuerg)

Mat: Gaston Rollinger, Marco Lorenzini

Dauer: 72 Minutten

Bewäertung: 3/5 Stären

Den Gaston Rollinger (1946-2024) war en Lycéesprofesser, Filmregisseur a Schrëftsteller. Hien huet zesummen mam Menn Bodson (1943-2019) d’Filmer “E Fall fir sech” (1984), “Déi zwéi vum Bierg” (1985),” Vu Fräschen a Mouken” (1986) an “De falschen Hond” (1989) gedréit souwéi eng Rei Kuerzfilmer. Dës Filmer sinn vun RTL, fir déi den Gast vun 1982 bis 1994 als Regisseur a Kameramann geschafft huet, produzéiert ginn an och am Kino gelaf. De Gast huet och Gedichter geschriwwen, vun deenen der 23 vum Fränz Hausemer um Album “Däischter Deeg” publizéiert goufen. Den Hausemer ass duerch de Dokumentarfilm “Schwaarze Mann: Un Noir parmi nous” iwwer den Gewerkschaftler Jacques Leurs bekannt ginn. Hien hat d’Chance de Gast nach zu Liefzäiten ze interviewen an sengem Haus an der Escher Hiel. Zitéiert ginn alternativ Gedichter an d’Erënnerungen un vergaangen Zäiten, an dat Ganzt ënner-moolt mat Biller vun der Natur an der ARBED ëm d’Hiel an enger passender Musek, déi den Hausemer selwer komponéiert huet. De Marco Lorenzini taucht och e puer Mol op, mat engem Jeeër-Hutt mat Haren. Am Schluss-Generique gëtt een dann gewuer, datt hien de Pan ass, den Hierte-Gott aus der griichescher Mythologie, eng Figur déi een net richteg an der Struktur vum Film situéieren kann. Trotzdeem ass de Film eng deels gelonge Mëschung aus Poesie, Musek a Biller, mee et muss ee wëssen, ween de Gast Rollinger ass.

Hors d’haleine

Regie: Eric Lamhène (Lëtzebuerg)

Mat: Carla Juri, Véronique Tschanda Beya, Luc Schiltz, Sascha Ley, Esperanza Martin González-Quevedo, Alessia Raschella, Nicolas Lech

Dauer: 101 Minutten

Bewäertung: 3/5 Stären

No enger Rei Kuerzfilmer an Tëleesserien (ënner anerem “Comeback”) konnt den Eric Lamhène säin éischten Film dréien. Samsa Film huet de Film produzéiert. D’Dréibuch huet den Lamhène zesummen mam Rae Lyn Lee geschriwwen, dat och d’Kamerafra vum Film ass.

D’Emma (Carla Juri) kënnt an e Fraenhaus, wou nach aner Fraen sinn, déi änlech Problemer hunn wéi hat mat sengem Mann Marc (Luc Schiltz). Hei wunnen d’Khadij (Véronique Tschanda Beya), d’Esperanza (Esperanza Martin González-Quevedo), genannt Espe, oder d’Sascha (Alessia Raschella). Déi meescht vun hinnen hu Kanner an et ass hir gréissten Suerg, déi net méi dierfen ze gesinn. Déi ganz ënnerschiddlechen Fraen kommen sech no a versichen sech géigesäiteg ze hëllefen.

Den Film weist op eng ganz intensiv Aart a Weis, wéi d’Emma versicht hir Problemer ze verstoppen – d’Kamera ass ëmmer ganz no un him drun - an et dauert bis bal zum Schluss ier den Zuschauer wierklech gewuer gëtt, wat tëscht dem Marc an him net stëmmt. Dat féier dozou, datt den Zuschauer och kann unhuelen, datt d’Emma eng verwinnte Fra ass, dat net weess, wat et wëll. Eng Kloerstellung vun hirer Situatioun éischter am Film hätt sécher der Geschicht besser gedoen. Trotzdeem kann de Film iwwerzeegen, well wierklech gutt Schauspillerinnen hir Geschichten iwwerzeegt spillen.

Den Angelo am Wonnerbësch-

Angelo dans la forêt mystérieuse

Fantasie an Science-Fiction

Regie: Alexis Ducord an Vincent Paronnaud (Lëtzebuerg, Frankräich) no dem Comic DANS LA FORÊT SOMBRE ET MYSTÉRIEUSE vum Winshluss

Mat de Stëmmen vun

Franséisch Versioun: Yolande Moreau (Grand-mère), José Garcia (Ultra), Philippe Katerine (Fabrice), Dario Hardouin-Spurio (Angelo)

Lëtzebuergesch Versioun: Evan Baustert (Angelo), Luc Schiltz (Angelo Abenteurer), Mike Folschette (Fabrice), Mike Tock (Ultra), Christiane Rausch (Boma)

Dauer: 81 Minutten

Bewäertung: 2/5 Stären

Den Angelo huet eng immens Fantasie. Hien stellt sech vir, en groussen Abenteurer ze sinn. Mee um Wee bei seng krank Bom, vergiessen seng Elteren hien op enger Tankstell. Hien kënnt an e Bësch mat vill komeschen Wiesen an engem Alien, den Ultra, deen op der Sich no der Quell vum éiwegen Liewen ass.

De Film ass vun Zeilt Productions mat produzéiert ginn, eng Firma hei zu Lëtzebuerg, déi Animatiounsfilmer produzéiert an déi vum Laurent Witz gegrënnt gouf. De Witz an den Alexandre Espigares hunn 2014 den Oscar fir den beschten Animatiouns-Kuerzfilm gewonnen, “Mr Hublot”.

Den “Angelo” fänkt ganz witzeg un an fir eemol entdeckt een vill lëtzebuergesch Wierder, déi een scho laang net méi héieren huet. Wéi d’Geschicht allerdéngs vun der Fantasiewelt vum Angelo an den Science-Fiction-Universum vum Ultra ofrëtscht, verléiert sech d’Originalitéit a mécht Plaz fir Saachen, déi een schonn esou dacks gesinn huet.

Marianengraben

Trauerbewältegung als eng Art Road-Movie

Regie: Eileen Byrne (Lëtzebuerg, Eisträich, Italien), , no dem Roman vum Jasmin Schreiber

Mat: Luna Wedler, Edgar Selge, William Vonnemann, Martin Maria Abram

Dauer: 90 Minutten

Bewäertung: 3/5

D’Paula (Luna Wedler) begéint dem Helmut (Edgar Selge) um Kierfecht. Hatt trauert ëm säi Brudder Tim (William Vonnemann), deen zu Triest erdronk ass a gëtt sech d’Schold un dem trageschen Doud. Hatt wollt den Marianengraben, déi déifste Plaz op eiser Äerd erfuerschen, mee hat ass um déifsten Punkt an sengem Liewen ukomm. Den Helmut ass am Gaang d’Urn vun senger verstuerwener Fra auszegruewen. Hien wëll si an den Südtirol bréngen an se do op de Platzen verstreeën, wou si sech kenne geléiert hunn a gewunnt hunn. Well d’Paula op Triest wëll, fir do dem Tim säin Gebuertsdag ze “feieren”, geet eng Rees mam Helmut a sengem Camper un, bei där déi zwee komplett ënnerschiddlech Mënschen sech géigesäiteg hëllefen, hir Trauer ze bewältegen.

Den Ufank vun dëser lëtzebuergescher Koproduktioun (Samsa Film) ass interessant an witzeg, z. B. d’Zeen, wou FKK-Wanderer am Séi schwammen wëllen, wou den Helmut d’Äschen verstreet huet. Den Tim taucht vun Zäit zu Zäit op. Hien stellt bildlech dat éischter gutt Gewëssen vum Paula duer. Dann awer erweisen sech Detailer an der Geschicht als net wierklech kohärent. War den Helmut nach bei senger Fra? Firwat benotzt hien net d’Toilette an sengem Camper? Wéi kann den Tim den Numm vum Hond vum Helmut wëssen? A firwat geet dem Paula sengem Handy de Stroum net aus? Dat sinn fir déi eng Banalitéiten a si stellen sech keng Froen, well se dës kleng Problemer an der Geschicht warscheinech net erkennen. Anerer stéieren sech drun, well se dach weisen, datt d’Dréibuch plazeweis net duerchduecht ass. D’Eileen Byrne bleift duerch meeschtens Total-Astellungen op Distanz zu sengen Protagonisten. Sou kennt et net zu enger méi intensiver Relatioun mat hinnen an hiren Problemer. Schauspilleresch harmonéieren Luna Wedler a Edgar Selge an iwwerdecken esou deels dës Ongereimtheeten.

Fotoen (Samsa Film) vun uewen:

* Den Helmut an d'Paula hunn Äschen an engem Séi verstreet

* D'Paula huet e verletzten Hong fonnt

* Den Tim ass dem Paula säi Gewëssen

* Den Helmut wëll d'Äschen vun sengem Helga a Südtirol verstreeën

Der Tod wird kommen (La Mort viendra)

Komplizéiert a konfus

Regie: Christoph Hochhäusler (Däitschland, Belsch, Lëtzebuerg)

Mat: Sophie Verbeeck, Louis-Do De Lencquesaing, Marc Limpach, Mourade Zeguendi, Nassim Rachi, Hilde Van Mieghem

Dauer: 101 Minutten

Bewäertung: 1/5 Stären

En Transporter gëtt vun der Lëtzebuerger Police ugehalen an hannert engem Bild fannen si vill Suen. Dann diskutéiert de Gauner Patric de Boer (Marc Limpach) mat sengem Rival Charles Mahr (Louis-Do de Lencquaiseng) iwwer d’Méiglechkeeten, d’Sex-Geschäft op en ganz aneren Niveau ze bréngen, souwuel digital wéi legal. Wärenddeems fummel den Charles un enger Gummis-Popp an huet en Virtual-Reality-Brëll op – digitalen 3D-Sex. Den Chauffer vum Transporter gëtt erschoss. Den Charles engagéiert d’Killerin Tez (Sophie Verbeeck) de Mäerder ze fannen. Zu Bréissel mécht hatt sech op d’Sich.

Sou wäit sou gutt, mee wann een duerno iergendeng Logik an der Geschicht sicht, wéi och déi eenzel Personnagen iergendenger Säit – de Boer oder Mahr – zouuerdnen well, dann verleeft een sech an engem Intrigen-Kuddelmuddel. Wien ass wien? Wien sinn all déi Niewen-Figuren a wéi eng Roll spillen si? No 101 Minutt huet een sou gutt wéi keng Äntwert kritt. De Regisseur versicht nach e bësse Spannung duerch kuerz Verfollgungsjuegten a Schéissereien an d’Spill ze bréngen, mee dat geléngt net wierklech, well hien et net fäerdeg bréngt, seng Figuren an hir Aktiounen kloer ze definéieren. Si kënnen alles sinn: Zouhälter oder Konscht-Schmuggler oder iergendeppes Aneschters. De Film ass vun Amour Fou Lëtzebuerg mat finanzéiert ginn. Nieft dem Marc Limpach spillen nach de Luc Feit, den Al Ginter, d’Elsa Rauchs, de Felix Adams an d’Brigitte Urhausen kleng Niewerollen.

Poison

Huis-clos op engem Kierfecht

Regie: Désirée Nosbusch (Lëtzebuerg, Holland, UK), no dem Theaterstéck “Gif” (2009) vum Lot Vekemans

Mat: Tim Roth, Trine Dyrholm

Dauer: 86 Minutten

Bewäertung: 2/5 Stären

Op dem Kierfecht zu Veianen treffen sech d’Edith (Trine Dyrholm) an hiren Ex-Mann Lucas (Tim Roth) fir d’éischt no 10 Joer Trennung. Si sinn dohinner bestallt ginn, well d’Graf vun hirem verstuerwene Bouf Jacob verréckelt soll ginn, well Gëft de Buedem verseucht huet. De Film besteet aus hire Gespréicher iwwer d’Vergangenheet a virun allem iwwer den Accident, deen dem Jacob d’Liewe kascht huet.

De Film spillt an enger Kierch, der Toilette an engem Raum um Kierfecht. An anere Wierder ass d’Theaterbün zu engem Kierfecht ginn. Et gëtt keng Réckblécker a weider och keng weltbeweegend Kamera-Aarbecht oder e Schnëtt, deen dem luesen Geschéien e bëssen Rhythmus verléine géif. De Film besteet exklusiv aus englesch geschwaten Dialogen. Et kann een mat hirer Ausso averstane sinn oder och net. Mee schwätzt eng Koppel, nodeem se 10 Joer net mateneen geschwat huet, - wat war mat der Scheedung? -  esou Banalitéiten? Kee freet deen aneren wat alles lass war a wat elo ass. Wat den Accident vum Bouf ugeet, sou war just d’Edith Zeien. Och hei vermësst een Erënnerungen un d’Kand, wéi z. B. éischt Schrëtt, éischt Wierder, Vakanzen zesummen, asw. Déi zwee international renomméiert Schauspiller spillen hir Rollen ganz anstänneg, awer bréngen et net fäerdeg, den Zuschauer mat hiren Erënnerungen wierklech ze paken.

“Poison” ass dem Désirée Nosbusch säin éischte Film, deen hat mat senger Filmproduktiouns-Firma Deal produzéiert huet. Seng Partnerin ass d’Alexandra Hoesdorff (Deal = Désirée an Alexandra).

D’Stéck “Gif” ass 2009 eraus komm an huet 2010 den Taalunie Toneelschrijfprijs gewonnen. Et ass an vill Sproochen iwwersat ginn an 2014 am Kasemattentheater gespillt ginn, mam Désirée Nosbusch als Edith an dem Germain Wagner als Lucas. 2013 huet d’Spuenierin Isabel Coixet d’Stëck ënner dem Titel “Ayer no termina nunca” (Yesterday Never Ends) schonn emol verfilmt.

Le quatrième mur

Theater am Krich

Regie: David Oelhoffen, nom Roman vum Sorg Chalandon (Frankräich, Lëtzebuerg, Belsch)

Mat: Laurent Lafitte, Simon Abkarian, Manal Issa, Bernard Bloch

Dauer: 116 Minutten

Bewäertung: 2/5 Stären

1982. Den kranken Theatermann Sam (Bernard Bloch) biet säi Frënd Georges (Laurent Lafitte) fir hien d’Regie vun “Antigone” ze iwwerhuelen. D’Saach huet allerdéngs een Hoken: Dëst soll am Krichsgebitt vum Libanon zu Beirut stattfannen. De Georges wëll sengem Frënd dëse Gefale maachen a reest op Beirut. Hei féiert den Marwan (Simon Abkarian) hien ronn drëm. Esou mécht den Georges sech op d’Sich vun den Schauspiller, déi den Sam virgesinn huet. Dat sinn Leit vun allen Reliounen, déi awer all soen, si wieren fir d’éischt Schauspiller, ier si Chrëscht, Muslim oder Unhänger vun enger anerer Glawensrichtung sinn. D’Antigone soll d’Imane (Manal Issa) spillen. Mee an engem Land am Krich ass Theater-spillen bal eng Saach vun der Onméiglechkeet.

D’Ausso, datt beim Spillen vun engem Theaterstéck d’Relioun oder d’Nationalitéit keng Roll spille soll oder esouguer dierf, ass sécher begréissenswäert, awer entsprécht net der Realitéit am Krich-Land Libanon, wou bal jiddereen mat enger Waff ronn drëm leeft an rücksichtslos quasi op alles scheist, wat wibbelt. Et ass och e Moment ganz schéin, wéi déi verschidden Schauspiller hier Rollen uginn, mee de Krich zerstéiert all positiv Initiativ. Den Regisseur geet ausserdeem zum Schluss esou wäit, datt hien dat bedéngungslos op der Bün zesummen spillen duerch aner Ideologien, wéi Haas an sech un Mäerder an Vergewalteger rächen ersetzt. Schlussendlech ass hien sech net wierklech eens, wat dann elo méiglech ass.

Déi véierte Mauer ass un sech d'Rido/d'Mauer zum Saal, wou d'Zuschauer sëtzen. Déi aner dréi Maueren sinn d'Säiten vun der Bün.

Den Film ass vun Amour Fou Lëtzebuerg co-produzéiert ginn. Gedréit gouf am Libanon an och zu Lëtzebuerg.

En Dënschten 21. Januar 2025 war d'Avant-Première am Utopia.

Dësen Film vum David Oelhoffen huet follgend Präisser gewonnen:

* De Publikums-Präis zu Montélimar a Frankräich um Festival “De l’Écrit à l’Écran »

* Prix RTBF um FIFF zu Namur an der Belsch

* Prix Chabrol du Public um Festival “De la page à l’image” zu Le Croisic

* Prix Chabrol de la Meilleure Adaptation um Festival “De la page à l’image” zu Le Croisic